Een gebouw van 45 miljoen euro. Prestige, allure, architectonische bravoure. En dan: emmers in de gang als het regent. Medewerkers met bevroren vingers in de winter en klamme handen in de zomer. Het gemeentehuis, ook wel de glasbak genoemd, bewijst dat groots denken en groots doen twee totaal verschillende disciplines zijn.
Kosten noch moeite werden gespaard bij de bouw van het Alphense stadhuis. Het futuristisch ogende pand kreeg 1300 ton staal en duizenden glaspanelen. Een heel leger aan bouwspecialisten werkte eraan. Zij dachten overal aan, behalve dat regen van boven naar beneden valt en dat dit gebouw in Nederland kwam te staan.
Het gebouw – letterlijk en figuurlijk een enorm tochthok – kampt al vanaf dag één met problemen. De conclusie: schoonheid, ook al kunnen daar over twisten, was belangrijker dan functioneren. En complexiteit werd verward met kwaliteit.
Kortom, een glashelder falen. De eerste reparatie kostte 5,5 miljoen. Nu komt daar ruim 10 miljoen bij. En erger nog: over vijf of tien jaar zullen we opnieuw een hoop dure pleisters moeten plakken.
‘Niemand wijst naar elkaar’
Toch is er nog steeds niemand die zegt: wacht eens even, hoe heeft dit überhaupt kunnen gebeuren? Niemand wijst naar elkaar. Niet de architect, niet de bouwer, niet de opdrachtgever. Het lijkt alsof iedereen bang is dat de waarheid aan het licht komt.
Zelfs raadsleden blijven angstvallig stil. Waar blijven die vragen? Deugde het ontwerp, was de bouwbegeleiding wel oké, waren de bouwers ervaren of stagiairs? Waar zijn de mensen die hier ooit hun krabbel onder hebben gezet? Bedenk dat dit gebouw nog maar 24 jaar jong is.
Intussen werken ambtenaren in een gebouw dat zich gedraagt als een slecht geïsoleerde kas. En de belastingbetaler betaalt de rekening. Eerst voor het prestige en nu dus wéér voor de herstelwerkzaamheden. Dit is een gebed zonder eind. Niet alleen het dak lekt. Alles lekt.
Bron: AD.nl, 9 april 2026
